2e verbouwingsbericht april 2010

Guayaquil, 2 april 2010

Verbouwingsbericht 2, Maart/ April 2010, Basisschool Semillero de la Patria #1414                    

Geachte adoptie ouders en donateurs,

Allereerst willen wij jullie hartelijk bedanken voor de vele reacties op het eerste verbouwbericht. Vele opmerkingen, nieuwe adoptie-ouders en zelfs extra financiële steun om de verbouwing nog verder op weg te helpen!

Wij hebben de afgelopen anderhalve maand niet stil gezeten en dankzij jullie geweldige steun, zijn we in staat geweest het project geheel af te ronden en zelfs nog wat extra te doen.

Laten we in dit bericht verder gaan waar we bij het eerste bericht gebleven waren. Het storten van de vloer voor de 2e verdieping.

Ondanks de overvloedige regen, met name in de maand februari, droogde de vloer snel en konden we na een bouwstop van een week snel verder gaan.

 

 

Zo lag de vloer erbij toen die net gestort was.

Toen de vloer droog was begonnen we met het funderen van de steunpilaren van het dak en vervolgens met het oprichten van de muren. Mijn schoonvader hadden we gevraagd symbolisch de eerste steen te leggen.

Voor de steunpilaren en de muren hadden onze ijverige bouwvakkers onder scherp toezicht van ´El Contratista´ één week nodig. In de week die daarop volgde – de vloer had inmiddels 2 weken gedroogd, kon het bamboe en de planken onder de 2e verdieping vandaan gehaald worden.

Toen bleek echter een heuse bouwtegenvaller. Gelukkig niet van de aard van de Nederlandse bouwtegenvallers, als het Museumpark of tram- en  metrolijnen in Den Haag of Amsterdam. Maar het was zeker een tegenvaller dat door het gewicht dat rustte op de bamboepalen, de vloer van de begane grond dermate verzakt en gebroken was dat er op een oppervlakte van ongeveer 20 m2 een nieuwe vloer gestort moest worden. Een tegenvaller zowel in tijd als financieel natuurlijk.

 

 

De symbolische eerste steen werd door dhr Juan Anchundia gelegd op 9 februari 2010, in Nederlands elftal shirt.

Qua tijd werd dat opgelost, een aantal bouwvakkers was boven bezig, terwijl we een paar andere van de straat plukten om een nieuwe vloer te leggen.

De bouw als werkgever

De bouw in Guayaquil is waarschijnlijk na de informele handelssector, de grootste werkgever van de stad, duizenden mannen verdienen hun brood met enorme projecten die hier de afgelopen jaren zijn aangelegd. Ter verbetering van het leefklimaat van deze enorme stad, qua infrastructuur en recreatie en vanwege de groei van commercies en de enorme uitbreidingswijken (luxe Amerikaanse suburbs, de echte luxe vrijstaande huizen met zwembad in de tuin, de iets minder luxe, Vinex-achtige wijken met rijtjeshuizen) voor de rijkere gezinnen of teruggekeerde immigranten.

In een wijk waar onze school staat hebben de meeste mensen met behulp van hun buren hun eigen huis gebouwd. De één natuurlijk met wat meer succes dan de ander vanwege het budget.

De meeste bouwvakkers van al deze projecten wonen in wijken zoals waar de school staat, dus aan arbeidskrachten geen gebrek. Het enige wat nodig is kennis van zaken om de bouwvakkers aan te sturen en zoals ze hier zeggen Karakter. Wat niks meer of minder is dan stevig in je schoenen staan en je mond opentrekken wanneer dat noodzakelijk is.

Waar mijn schoonvader gewend was projecten met meer dan 100 bouwvakkers te leiden, was het geen probleem dat we een week met 10 bouwvakkers werkten. Wel voor zijn vrouw, want hij verwachtte dat al die 10 man netjes om 12.30 uur eerst een soepje kregen en vervolgens een bord rijst met kip, rundvlees of vis en groente. Anita, de 15 jaar jongere vrouw van mijn schoonvader, had het die week zwaar. Gelukkig viel de tijdschade heel erg mee en liepen we weer op schema.

Het dak

Na deze zware week, namen we afscheid van een grote ploeg bouwvakkers, een ex collega contratista nam de meesten over voor de aanleg van een bedrijfsruimte, terwijl op school begonnen werd met de aanleg van het dak.

De zinken dakplaten kwamen voor een deel van het vroegere dak van school, terwijl de andere platen van mijn schoonvader waren. De ijzeren dakconstructie moest wel aangeschaft worden. Een buurman die zich gespecialiseerd heeft in lassen, laste alles vast en met behulp van 2 bouwvakkers legden ze in 3 dagen tijd het dak aan.

Ondertussen zorgden 2 andere bouwvakkers beneden voor een hoog noodzakelijke verbouwing van de directiekamer.

 

Aanleg van het dak.

Elektriciteit

Iets wat mijn schoonvader en ik vergeten waren in de begroting was de aanleg van elektriciteit,  zowel in het nieuwe computerlokaal beneden, als in de 2 achterste lokalen. Voorheen hadden we geen kunstlicht nodig in die lokalen, nu met de 2e verdieping erop was alles erg donker, dus ook daar moest de elektricien bij komen. Natuurlijk ook een buurman, die door de hele wijk overal de elektriciteit aangelegd heeft. Dit is één van de weinige zaken die de mensen hier liever niet zelf doen, vanwege het gevaar wat aan elektriciteit kleeft en de provisorische manier waarop het elektriciteitsnetwerk door de stad loopt.  Wij hebben ook Maestro Nacho er bij geroepen. Nacho is al op pensioengerechtigde leeftijd en doet dit al zijn hele leven. Dat hij dit nog altijd kan mag gezien worden als een wonder. Vrijwel dagelijks zijn er mensen die slecht in het nieuws komen doordat ze met elektriciteit aan het klussen waren.

Nacho met zijn helper, de aan één kant vrijwel volledig verlamde Alvarado, een komisch duo, legden het volledig elektriciteitsnetwerk aan, met aan het plafond ventilators, warm geelkleurige tl buizen en de nodige stopcontacten, met name in het nieuwe computerlokaal. Natuurlijk met de noodzakelijk stoppen en een aardlek koperen staaf, voor evt. overbelasting.

 

De nieuwe computerzaal

Doordat we geen vergunning hebben voor een peuterklas en omdat de opkomst te laag was, hebben we besloten geen aparte peuterklas te openen dit jaar. Peuters die willen komen zijn natuurlijk welkom en kunnen in groep 1 terecht om alvast warm te draaien, echter een aparte peuterklas, Kinder in Ecuador genoemd, openen we niet. Daarom kwam er een lokaal vrij, wat we hebben besloten in te richten als Computer- en Audiolokaal

Dankzij steun vorig jaar hebben we 5 computers tot onze beschikking, die eerder in het huis van mijn schoonvader stonden en waar de leerlingen van Semillero de la Patria computerles hadden. , Nu dankzij wat aanpassingen in het vroegere Kinderlokaal, kunnen de computers binnenkort geplaatst worden in de school, wat duidelijk comfortabeler is voor een ieder.

Voor de leerlingen meer ruimte, de docenten kunnen op de school blijven voor de computerles en voor mijn schoonvader geen drukke kinderen meer die hele ochtenden door zijn huis lopen.

Met de aanpassingen in dit lokaal waren de grote klussen gedaan. En was de verbouwing afgerond. Dat was maar goed ook, want het budget was er flink heen gevlogen. Geen kwaad woord over mijn schoonvader, maar het maken van een begroting is niet zijn sterkste punt. Gelukkig hebben we zoveel steun van jullie gehad dat we aan een kleine lening genoeg hadden om het financiële gat te dichten.

De afwerking

De afwerking moest nog gebeuren, de afwerking betekende met name veel schilderwerk. Fernanda had bedacht dat een mandarijn gele kleur met wit wel mooi zo zijn voor de buitenkant van de lokalen, terwijl de binnenkant lichtblauw met wit moest worden. Dit over donkerblauw heen die nu vanwege de nieuwe verdieping te donker zouden zijn. Om het beoogde resultaat te krijgen moesten alle muren op zijn minst 3 keer geschilderd worden. Met een muuroppervlakte van zo´n 500 m2 is dat een behoorlijke klus.

Daarnaast moesten ook alle schoolbanken van verf worden voorzien. Doordat het budget meer dan op was, betekende dat, dat Fernanda aan het inschrijven was en ik alles heb geverfd in de afgelopen 14 dagen. Elke ochtend tussen 8 uur en half 1 was ik aan de weer met of verf en water of voor metalen oppervlakken verf en benzine. Met kwasten, rollers en spuitapparaten kwam de verf letterlijk mijn neus uit, maar persoonlijk denk ik dat het resultaat er mag wezen.

 

Inschrijvingen

Vele ouders die onder de indruk zijn wat we hebben kunnen bewerkstelligen, hebben hun kinderen ingeschreven en we lopen dan ook ver voor op vorig jaar. Nu 2 april, hebben we 96 leerlingen ingeschreven tegenover 60 op 6 april 2009. Waaronder vele nieuwe leerlingen. De verwachting dat er nog een stuk of 15 bijkomen de eerste week van april. Dat zou een nieuw record aantal leerlingen betekenen en dat is precies waar we dit alles voor doen. Meer kinderen uit deze ontwikkelingswijk een betere toekomst geven. Wederom hebben we ons verbaasd over kinderen van 8, 9 jaar die nog niet kunnen schrijven of lezen omdat ze op een overvolle, maar gratis overheidsschool zaten met 70 andere in een lokaal, zonder voldoende tafels en stoelen, om over persoonlijke aandacht van de leerkracht maar te zwijgen.

Dat onze vooruitgang in de wijk niet ongemerkt blijft is duidelijk, maar ook in omliggende wijken. Zo werd onze beste leerling van klas 7 op één van de beste Middelbare Staatscholen van Guayaquil toegelaten. Daar kennen ze geen lokalen van 70 leerlingen want alleen de beste leerlingen van basisscholen worden hier toegelaten.

Juf Lorena is meer een creatief schilder en heeft de hele school voorzien van (educatieve) beschilderingen zoals hier aan de buitenkant van het computor lokaal.

Andere steun en plannen

Dankzij mijn werk op de universiteit, kom ik veel mensen tegen uit invloedrijke sectoren van de stad. Zo zit de schoonzoon van de burgemeester in mijn klas, de TV-presentator van Hora Azul, het programma van voetbalclub Emelec en vele andere zonen, dochters van eigenaren van grote bedrijven van de stad (de Tonijnfabriek, de Yoghurtfabriek, de verkeerspolitie, het reisbureau op de Galapagos enz). Wat daarmee gedaan kan worden staat nog in de projectfase, wat wel al op papier staat is steun van 2 onderwijsinstellingen hier in Guayaquil.

Ten eerste mijn directeur, die naast directeur op het Blue Hill College, ook directeur is van een stichting die onderwijsinstellingen steunt voor minder bedeelden en bovendien projecten heeft met studenten die vrijwilligerswerk doen. Zij werken overdag op een sociaal project en ´s avonds studeren ze op het Engelstalige Blue Hill College. Zo hebben we half mei de beschikking over 3 Amerikanen voor bijna een maand, die allerlei projecten met de kinderen gaan doen.

Daarnaast heb ik een collega die overdag werkt op een grote Middelbare school, met bijna 2000 leerlingen. Deze school heeft al een aantal jaren een plan voor achterstandswijken waar leerlingen van de 5e klas projecten doen. Onze school is gekozen als één van de projecten, wat in ons geval betekent dat we vanaf begin mei ook elke zaterdag geopend zullen zijn. Dit voor bijlessen verzorgd door de leerlingen van Ecomundo, in vakken als Engels, literatuur, rekenen en taal. Daarnaast voor nog niet gealfabetiseerde personen in de wijk, alfabetiseringsprogramma´s. Ook zullen ze een actie opzetten om geld in te zamelen voor extra computers en gaan ze 2e hands boeken inzamelen voor onze bibliotheek.

Voorlopig als laatste project, al zijn er meer ideeën waar ik nog op het broeden ben.

De presentator van Hora Azul heeft de belofte gedaan dit jaar tijdens onze jaarlijkse sportdag met 2 profvoetballers van Emelec en zijn tv ploeg te komen, dat is voor Emelec goede publiciteit, zich laten zien in een achterstandswijk, en voor ons een enorme stunt natuurlijk. De sportdag is altijd in oktober dus dat duurt nog even, maar het zou erg leuk zijn, met name voor de kinderen.

Afsluiting

Op het moment van schrijven hebben 85 kinderen een adoptie-ouder, daarnaast is er één klas, te weten groep 1 door één persoon geadopteerd, dat zijn op dit moment 20 leerlingen. Uitgaande voor 110 leerlingen zijn er daarom nog zeker 5 leerlingen zonder adoptie-ouder.

Daarnaast zijn er onder jullie vele donateurs die graag financieel bij wilden dragen aan de verbouwing. De verbouwing die begroot stond op 3000 dollar, is uiteindelijk doordat we veel extra hebben gedaan, het lastig bleek een begroting te maken en de bouwtegenvaller, een stuk duurder geworden. Gelukkig is dankzij adopties en donaties het merendeel gedekt, maar we kunnen verdere financiële steun van nieuwe adoptie-ouders en/of donateurs natuurlijk altijd gebruiken om de begroting helemaal rond te krijgen en voor verdere uitgaven, zoals de aankleding van de verbouwing, betegelen, stucken en verven en de inrichting van de nieuwbouw: schoolbanken, krijtborden, educatieve posters e.d.

Het ultieme van adoptie zou natuurlijk zijn het bezoeken van het adoptiekind hier in Ecuador. Ik ben me er goed van bewust dat niet een ieder dit zou willen of kunnen doen, maar voor de geïnteresseerde wil ik een geheel verzorgde 16-daagse rondreis door Ecuador organiseren met als één van de hoogtepunten een bezoek aan onze school en een ontmoeting met jullie adoptiekinderen.

Met vriendelijke groet, Directora Maria Fernanda Anchundia de Mijnders, El Pintor y Carpintero Kasper Mijnders & Contratista Juan Elieser Anchundia Mera

Auteur: Kasper Mijnders

Ik ben Kasper Mijnders. Woonachtig in Guayaquil, Ecuador. Met mijn vrouw Maria Fernanda zijn wij ruim 10 jaar geleden de basisschool Escuela Semillero de la Patria begonnen. De Nederlandse stichting "Stichting School in Ecuador" is in 2012 opgericht en ingeschreven bij de Kamer van Koophandel te Rotterdam.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *